Welkom bij ouder- en kindpraktijk Spelen is leren. U kunt bij mij terecht met al uw vragen over kinderen en opvoeding.
Onderstaande korte presentatie schetst een beeld van wat ik voor u kan betekenen.
Klikt u na het starten van de presentatie steeds op het pijltje naar rechts of zet de presentatie op automatisch verder gaan na 4 seconden en druk op de play-button.
Als mijn kinderen wat minder in hun vel zitten, dan kunnen ze eindeloos op elkaar vitten en elkaar afkatten. Toen mijn oudste net naar de middelbare ging en de jongste daar niet voor onder wilde doen, liep dat de spuigaten uit. De negatieve interactie tussen beiden werd zo’n beetje de gangbare gesprekstoon met elkaar. Op een zondagochtend ben ik daar maar eens voor gaan zitten en met beiden de hele boel op tafel gelegd en uitgesproken. Sindsdien gaat het gelukkig beter.
Maar vandaag, zo kort voor de herfstvakantie, is iedereen moe en hikt tegen de laatste loodjes aan. Gister zag ik het alweer wat terugkomen en vanochtend was het weer raak. En ja, eerlijk is eerlijk, ’s morgens heb ik daar wat minder geduld voor. Ik had al toegezegd dat ik beiden naar school zou brengen, omdat het stond te plenzen. Maar toen dat geharrewar weer begon, heb ik daar een einde aan gemaakt, door het balletje bij hen terug te leggen: ik heb mijn aanbod om taxi te spelen ingetrokken, met als consequentie dat ze allebei op de fiets naar school moesten.
Met als gevolg: boosheid en tranen, van niet kunnen en niet willen. Zeker bij de oudste die drie kwartier onderweg is naar school en daar fysiek nog erg aan moet wennen. De twee jongens waar hij iedere dag mee naar school fietst, wisten nu niet beter dan dat hij gebracht zou worden. En dus zat er niets anders op dan maar te gaan fietsen en dat hele stuk in zijn eentje naar school te trappen.
Het breekt mijn hart om te voelen wat er dan allemaal door hem heen gaat. Ik vind het zo lastig om zijn verdriet te voelen en zijn wanhoop om dat hele eind in zijn eentje te moeten fietsen. En toch… toch heb ik hem laten gaan. Hoe hardvochtig dat ook lijkt, het zou geen liefde zijn voor hem om eraan toe te geven en hem toch te gaan brengen…
Als mens zijn we allemaal zelf verantwoordelijk voor hoe we in onze eigen energie zitten. Zeker als je hoogsensitief bent, tril je heel makkelijk mee op de energie van anderen. Misschien is het wel het moeilijkste wat er is om bij je eigen energie te blijven en goed voor jezelf te zorgen. Dat is ook wat ik bij mijn oudste terugzie.
Het is voor hem echt nog een strijd om goed in zijn energie te blijven zitten en het positieve draadje te blijven pakken. Het doet me pijn dat dat zo lastig voor hem is en tegelijkertijd weet ik dat ik hem er niet bij help om steeds dat draadje voor hem op te pakken en het voor hem te doen. Hij is nu op een leeftijd aanbeland, waar hij zelf steeds een stukje meer verantwoordelijk mag worden om voor zichzelf en zijn eigen energie te zorgen. Ik kan het draadje nog wel voor hem klaarleggen, door hem erop te wijzen en aan te geven dat het zijn keuze is om het op te pakken of niet. Maar het besluit en de actie maken om het te gaan doen, dat is echt aan hem.
Ik weet als geen ander hoe lastig het kan zijn om de zwaarte zo te kunnen voelen en de zuigende kracht van negatieve energie te kunnen voelen. Ik ben er als kind mee opgegroeid, omdat één van mijn ouders daar erg veel moeite mee had. Jarenlang heb ik het meegezeuld als een last die over mijn schouders lag. Tot ik erachter kwam dat die last niet mijn last hoefde te zijn. En ik hem los kon laten en van me af kon gooien.
Ik ben er blij om, om er nu al samen met mijn kind over te kunnen praten. Ik vertel hem regelmatig over wat ik zie en voel bij hem, bij mezelf, bij anderen. Vaak herkent hij zichzelf daar wel in. Het doet me goed om te zien hoe makkelijk hij dan weer omschakelt en voelt hoe het ook anders kan. Die kwartjes vallen meteen. Dan klaart zijn snoetje weer op en zit hij meteen in de positieve flow. Zo heel veel is daar niet voor nodig. En zo is het stukje bij beetje leren van het leven zelf….
Heerlijk, die warmte, die zon, die liefde…. Liefde overwint alles.
Het is alweer bijna 3 uur. De tijd waarop de bel voor mijn jongste luidt en er weer een schooldag opzit. Graag zorg ik dan voor wat lekkers te smikkelen gecombineerd met wat gezonds. Natuurlijk wil ik graag dat er een verantwoord hapje op tafel komt, maar de kinderen zelf willen liever iets te snoepen na zo’n lange schooldag. Vandaar dat ik meestal zoek naar de gulden middenweg.
Onze favorieten:
Tegenwoordig kies ik vaak voor superfoods om uit dit tussendoor-momentje nog meer voordeel te halen. Doordat veel van ons voedsel bespoten wordt, gaan er veel voedingsstoffen verloren en komen kinderen vaak vitamines en mineralen tekort. Door handig gebruik te maken van superfoods kun je ervoor zorgen dat jouw kinderen toch voldoende voedings-stoffen binnenkrijgen.
Kies wijs en maak een mooi arrangement. Dat nodigt kinderen uit om lekker te smikkelen en te proeven. Smakelijk!
Met regelmaat hoor ik het in mijn praktijk van moeders terug: in de klas gedraagt je kind zich voorbeeldig, maar na schooltijd gaat het mis. Bij sommige kinderen begint het op schoolplein al. Bij andere kinderen zodra ze thuis een voet over de drempel zetten. Het minste geringste kan dan al aanleiding zijn tot een gigantische scene, boosheid, driftbuien, slaan, schoppen, roepen en schreeuwen, met dingen gooien. Vaak mondt het uit in totale onredelijkheid. Ouders kunnen er dan geen touw meer aan vastknopen.
Zeker als je een gevoelig of hoogsensitief kind hebt, staat het de hele dag door open en neemt de hele dag prikkels, stemmingen en energieën in zich op. Aan het einde van een schooldag zit je kind boordevol energie. Dat voelt erg vervelend; het voelt vol in je hoofd en onrustig in je lijf. Het emmertje loopt als het ware helemaal over. Je kind kan dan niet meer helder denken, is niet meer redelijk en is nog niet in staat om tegen jou te zeggen: ‘Mama, ik zit vol. Help me om wat energie kwijt te raken…. ‘ De weg van je kind is die van het fysieke uiten: Driftbuien, boosheid, slaan met deuren, schoppen tegen van alles en nog wat.
Realiseer je als ouder dat die energie niet allemaal van je kind zelf is. Je kind heeft zeker een overschot aan energie. Dat komt doordat het een open hart heeft en allerlei energieën oppikt. Het heeft oog voor anderen en voelt mee met anderen. Is dat een slechte eigenschap? Nee, natuurlijk niet. Dat is een prachtige kwaliteit. Maar…. je kind heeft er wel last van. Het wil niets liever dan zichzelf ontladen op de makkelijkste en snelste manier. Hoe groter de scene is die het maakt, hoe meer energie het kwijt kan. Hoe meer ik me er met mijn hele lijf, mijn hele hebben en houden ingooi, hoe eerder ik al die lastige energie weer kwijt ben. Alles wat niet van mij is, gooi ik letterlijk weer van me af.
Kinderen voelen intuïtief aan dat de energie van anderen wezensvreemd voor hen is. En dat ze die energie liever kwijt zijn dan rijk! Eigenlijk, als je er zo naar kijkt, is het een hele gezonde manier om het evenwicht in je eigen lichaam, in je eigen systeem te herstellen. Sterker nog, dat zouden wij als volwassenen ook eens wat vaker moeten doen. Alle energie die niet van ons is loslaten en schoon schip maken. Maar…., inderdaad, helemaal mee eens, liever niet op deze manier.
Wat je in mijn ogen beter niet kunt doen, is je kind afzonderen. ‘Als je zo boos doet, ga je maar even in de garage staan….’. Dit gebeurt er dan: je kind heeft een overschot aan energie, het wil die energie graag kwijt. Dat is een gezonde beweging. Door de afzondering wen je je kind eraan om de energie in te slikken en weg te stoppen, want natuurlijk wil het niet apart gezet worden! Dat is echter geen gezonde en geen effectieve oplossing. Het overschot aan energie blijft dan van binnen zitten en barst op een gegeven moment toch weer uit…!
Als je kind zo overprikkeld raakt, dan kan jouw kind erg goed voelen. Zo goed zelfs dat het moeite heeft om alles wat het binnen krijgt een plek te geven. Het voelt mee met de juf die haar dag niet heeft, met het kind dat onterecht straf krijgt, met de boosheid van twee kinderen die ruzie maken…. Er is zoveel te zien en zoveel te voelen op zo’n dag. Prachtig toch juist, dat het nog zo zuiver en open bij je kind binnenkomt? Dat wil je zeker niet afstraffen.
Maar hoe help je je kind dan wel om zich op een prettige, gezonde en effectieve manier te ontladen? Boosheid, driftbuien, schoppen, slaan, schreeuwen; als ouders vindt je dat meestal niet acceptabel. Toch zit er wel een kern van waarheid in, voor hetgeen wat jouw kind nodig heeft.
Belangrijk is dat je kind zich mag ontladen, zonder dat het zich slecht over zichzelf hoeft te voelen. Dit zou kunnen helpen:
Ontploffen voelt voor niemand prettig, ook niet voor je kind. Ik hoop dat je met bovenstaande wat meer handvatten hebt, om je kind de keuze te laten hoe het met het overschot aan energie om kan gaan. Samen mogen jullie dat verder oefenen en bijslijpen. Vergeet niet: Het leven mag geleerd worden!
Het nieuwe schooljaar is weer begonnen. Voor hoogsensitieve kinderen vaak weer een moment van spanning en prikkels. Een nieuwe juf of meester. Is ze leuk, is hij streng, maken ze grapjes, zien ze wel dat ik er ben? Doe ik het wel goed? Doe ik wel dat wat zij van me willen? Kan ik dat wel? Of zie je wel, ik ben dom, ik kan het niet, ik doe ’t verkeerd!
Een ander lokaal, een nieuwe ruimte. Grote ramen, kleine ramen. Warm, koud, wind. Het zijn allemaal dingen die deze kinderen opvallen. Veel kleur, weinig kleur. Saai, kaal, leeg of gezellig, knus en warm. Voel ik me thuis? Durf ik hier te ‘landen’. Mijn voetjes op de grond te zetten en mezelf stukje bij beetje te laten zien? Poeh, da’s toch nog wel spannend. Ik hou mezelf nog even stil.
Ik begin weer helemaal opnieuw en moet alles opnieuw ontdekken.
Maar dat is natuurlijk niet waar. Want we hebben al zoveel geleerd, allemaal, iedereen, we hebben ons al zoveel eigen gemaakt. Dat zouden we zomaar vergeten! We zijn allemaal als baby begonnen, volledig afhankelijk van onze ouders voor eten en drinken, voor een schone luier, voor aandacht. We hebben leren eten, leren drinken uit een beker. We hebben leren zitten, kruipen, staan en lopen. We zijn gaan spelen en ontdekken, op eigen initiatief. Ik ben ik en jij bent jij. We hebben leren krassen, leren kleuren, zijn zelf gaan tekenen, schilderen, knippen en plakken. En, prachtig, we leerden zelf schrijven, lezen, rekenen…!
Ieder jaar gaat het latje weer een stukje omhoog en komen er nieuwe dingen bij. Als wij zo aan het begin van het schooljaar samen met ons kind nog eens even terugkijken en zien wat het het afgelopen jaar allemaal geleerd, gedaan, beleefd heeft, dan kan je kind dat koppelen aan dit nieuwe jaar. En dan kan het zien dat het niet alleen maar dat nieuwe latje is wat er ligt. Maar dat er ook nieuwe belevenissen aankomen, nieuwe ervaringen, die weer aansluiten op wat we al weten en wat we al kunnen. Zoals een huis gebouwd is met bakstenen vanaf de grond, zo bouwt je kind steen voor steen aan de schoolcarière. Met wat het leert, wat de vriendschappen die het sluit, met de ervaringen die het deelt. En nu? Nu is het tijd voor weer een nieuwe verdieping. Maar de fundering… Die is al lang gelegd!
Op zaterdag 27 november ben ik met trein richting Amsterdam gegaan om David Icke te horen spreken in de RAI voor een volle zaal van 1000 toeschouwers. Muisstil is het in de zaal en dat zal het blijven tot het einde van de dag toe. Ongekend, maar tekenend voor de inspiratie en het bewustzijn wat hij met ons zal delen.
De lezing is opgebouwd uit vier blokken. Hij vertelt wat over zijn leven om aan te geven hoe hij gekomen is op het punt waar hij nu staat. De manier waarop hij in eerste instantie uitgelachen en beschimpt is over zijn ideeën. Nu, zo’n 10 jaar later, reist hij de wereld rond met zijn boodschap over onvoorwaardelijke liefde.
Wat hij erg goed neerzet is de metafoor van ons bewustzijn. Hij doet dit door onszelf te vergelijken met een computer. Als je voor je computer zit en op het internet zit, dan ben je snel in de veronderstelling dat de computer de volledige wereld is, de waarheid is, waar is. Echter, het volledige beeld is dat JIJ achter je computer zit en waarneemt. Dat waarnemen (consiousness) is een groot verschil met het denken en zoeken (de mind) wat je op internet doet. Wij zijn dus niet de computer, maar wij zijn de persoon die daarvoor zit en keuzes kan maken over waar je naar kijkt. Hij wil ons motiveren om te kiezen voor datgene wat ons heelt en ons helpt ontwikkelen tot wie we zijn. En om niet alles te geloven wat we voorgeschoteld krijgen. Belangrijk voorbeeld wat hij daarbij aanhaalt zijn de terreuraanslagen van 11 september. Volgens hem bedoeld om ons bang en volgzaam te houden.
In het tweede en derde blok gaat hij in op de achtergronden van het ontstaan van de maatschappij zoals wij die nu kennen. De boodschap is geen fijne: in feite hebben we maar bijzonder weinig keuze als het gaat om politiek en maakbaarheid van onze samenleving. De zwaarte erin was duidelijk voelbaar. Uiteindelijk gaat het erom dat wij leren om zelf onze keuzes te maken: niet slaafs geloven wat de media, internet en politici ons willen vertellen. Hun boodschap is vaak gebaseerd op angst en op economische keuzes. Zo worden terreuracties in scene gezet om ons te laten geloven in een grote tegenstander. De bedoeling is om mensen aan zich te willen binden en te weten dat mensen meegaan in de boodschap die de media ons brengt.
De beweging die dit tegenhoudt, is de beweging om zelf te onderzoeken, om zelf te denken, om zelf waar te nemen. En dat is precies wat David Icke ons vraagt te doen: Human race, get off your knees. Hij nodigt ons uit om weer voor onszelf te denken en te voelen en onze eigen beslissingen te nemen. Om ons bewust te worden van de keuzes die we maken, ons bewust te maken van onze verbinding met ons zelf, onze omgeving, onze maatschappij, vanuit ons hart. Vanuit liefde en niet vanuit angst. Door dat te doen, activeren we ons hart en vergroten we ‘de bandbreedte’ van ons bewustzijn.
Iedere week werk ik een dag in de kinderopvang of buitenschoolse opvang. De combinatie met het werken in mijn praktijk en werken buitenshuis in de kinderopvang / buitenschoolse opvang bevalt me erg goed. Het biedt me de kans om nog meer kinderen te zien en te voelen en ervaren wat er al op jonge leeftijd bij kinderen speelt. Wat me opvalt is dat daar nog weinig bekend is over hoogsensitiviteit en dat het moeilijk blijkt voor pedagogisch medewerkers om hoogsensitiviteit te onderkennen.
Het volgende voorval illustreert dit heel mooi:
Vorige week werd ik ingezet op een buitenschoolse opvang in Den Bosch. De kinderen waren heerlijk aan het spelen. Af en toe sprongen de jongens uit de band, maar al met al was er een fijne energie op de groep. In de loop van de middag ging het zonnetje steeds meer schijnen en konden de kinderen lekker naar buiten toe. Er waren meer groepen aan het buitenspelen, dus het plein was vol met kleinere en wat grotere kinderen. Ik liep rond om kinderen te helpen, een praatje te maken en gewoon een oogje in het zeil te houden. Mijn oog viel op een klein manneke wat rustig op zijn fietsje zat te zitten in mijn buurt. Een gevoelig ventje, viel me op. Zijn energie nog wat ‘ijl’ alsof hij nog moeite heeft om zichzelf een plekje te geven. Steeds vaker die middag kwam hij dichterbij en uiteindelijk is hij als een kleine zwaan-kleef-aan achter me aan gaan rijden op zijn fietsje en niet meer uit mijn buurt gegaan. Hij voelde mijn energie en mijn veiligheid en koesterde zich in de wetenschap dat ik hem zag in zijn werkelijke hoedanigheid: gevoelig en kwetsbaar. Ik vond het prima dat hij achter me aan hobbelde, ook toen hij plots achter me stond zonder dat ik dat zag en ik bijna over hem en zijn fietsje achterover tuimelde. Ik kon zijn behoefte voelen en hem daarin laten. Af en toe sprak ik tegen hem of raakte ik hem even aan.
Met zijn leidster knoopte ik een gesprekje aan over de gevoeligheid van het jongetje. Ik vroeg haar of ze wist of ouders zich er van bewust waren. Haar reactie was verrassend: Ze riep vermanend zijn naam en vertelde hem dat hij nu toch echt eens zelf moest gaan spelen. Hij moest echt wat gaan doen nu. Jammer, hij liep mij niet in de weg en kon zich koesteren in de energie die hem zo vertrouwd was. Nu was er de afwijzing en het oordeel: je bent lastig. Doe wat iedereen doet en ga spelen.
Wat jammer is het toch dat wij opgevoed worden met een beeld of plaatje dat we niet lastig mogen zijn. Dat we niet anders mogen zijn dan anderen. Dat we moeten doen wat iedereen doet. Of dat nou bij je past of niet. Dat is de pijn die er bij de leidster onder zit, en waar zij zich waarschijnlijk niet eens van bewust is. Wat fijn zou het zijn om die pijn te kunnen helen, zodat kinderen ook bij haar de ruimte krijgen om wel of niet iets te doen. Om wel of niet aanwezig of afwezig, dromerig en fantasierijk te mogen zijn. Als haar eigen innerlijk kind weer kind zou mogen zijn met de kindjes om haar heen. Dan mag de wereld weer magisch, gevoelig en kwetsbaar zijn, zonder daarmee zweverig te worden. Dan is er een balans tussen de dagelijkse realiteit en fantasie, balans tussen gevoelig en sterk zijn, kwetsbaar en krachtig. Het is juist die zachte, gevoelige component, die ervoor zorgt dat het dagelijkse leven zijn glans bewaart.
Vannacht om 5.00 uur schrok ik wakker van het geluid van brekend glas. Ik schrok me wild. Ik hoorde vaag boze stemmen en een stem die zei: ‘politie, meekomen’. Dat drong nog niet echt tot me door want ik stond al bij het raam om te kijken of dat brekend glas niet bij mij was. (*) Toen dat niet zo bleek te zijn, en er ook bij de huizen achter mij niets te zien was, kon ik even gaan voelen wat er in mijn lijf gebeurde. En dat was heftig! Toen ik echt ging voelen was er een combinatie van over moeten geven en flauw vallen tegelijkertijd. Ik probeerde er rustig bij te blijven, maar dat viel niet mee. Ik ben erbij gaan liggen, want ik was bang dat ik door de duizeligheid zomaar om zou vallen. Ik kon niet heel lang bij het gevoel blijven, daar was het simpelweg te heftig voor.
Ik ben aan de voorkant gaan kijken en door het raam van mijn dochter, maar ook daar was niets te zien, behalve bij één ander huis waar licht aan was, maar waar het verder rustig leek. Even flitste het door mijn hoofd dat ik het me ingebeeld had. (*) Toen ben ik me aan gaan kleden omdat ik liever niet alleen wilde zijn met deze angst. Toen ik beneden kwam, was er in mijn hele straat nergens licht aan te zien. Mijn hoofd stak de kop op en ik wilde weer naar bed gaan, maar een andere stem was heel duidelijk: ook al reageert er niemand, dan heb jij het nog gehoord (en gevoeld). (*) Ik heb mijn sleutels gepakt en ben naar buiten gegaan. Ik ben de hoek om gelopen en zag daar al vrij snel in de straat achter mij dat er een stuk of zes mannen met donkere kleren en bivakmutsen op bij het hoekhuis stonden. Dat was heftig om te zien. Ik schrok. De mannen zagen me aankomen en keken mijn kant op. Ik wilde me omdraaien en gauw weer mijn huis inglippen. (*) Ik voelde echter hoe belangrijk contact maken voor me was op dat moment, dus ik heb toch doorgezet en ben toch doorgelopen en bij mijn achterburen de hoek om geschoten. Gelukkig stonden daar twee achterbuurmannen op de stoep, met wie ik even een praatje kon maken. Van een veilige afstand en in contact met hen kon ik toen rustig kijken naar wat er gaande was. Ik heb benoemd hoe bang ik was en dat was fijn om te kunnen doen. Het met elkaar kunnen delen deed me goed. Het was bijna irreëel om die mannen met die bivakmutsen te zien staan, om ze te zien met die transparante schilden die ze bij zich hadden, om de recherche aan te zien komen (net zoals op tv) met hun kisten met materiaal. Maar goed, dit is dus ook de wereld, dit is ook het leven en dit is ook gewoon bij mij om de hoek. Ik heb nog even met mijn buurmannen gepraat en ben toen binnen nog een kopje thee gaan drinken. Eenmaal binnen heb ik mijn kind en mijn puber heel dichtbij me genomen, zowel op de bank als even later in mijn bed. Ook heb ik heel bewust tegen mijn lichaam gepraat en de spanning gevoeld en daar liefde aan gegeven.
De dag erna heb ik het voorval met dierbare mensen om me heen in contact gezet. De hele dag heeft het me, soms op de achtergrond, soms op de voorgrond bezig gehouden. In mijn lichaam voelde ik wat de impact was geweest. Met de basismeditatie (het gronden en wegsturen van energieën) heb ik mezelf weer in balans gekregen. Zeker toen ik in de bossen in de buitenlucht ben gaan wandelen, luchtte dat enorm op. Ook vandaag heb ik de basismeditatie weer opgepakt om te zorgen dat alle restanten in mijn lichaam en in mijn energie weer afgevoerd kon worden.
Ik vond het erg heftig om te ervaren hoe sterk mijn lichaam reageerde op het geluid van het brekend glas. Op zo’n moment is zo duidelijk wat de impact van mijn gevoeligheid is. Toch zitten er ook mooie kanten aan. In het verhaal ben ik meerdere vlakken geconfronteerd met oude pijnen en oude angsten. In de tekst hierboven zijn zij gemarkeerd met de sterretjes tussen haakjes. Dit hele gebeuren zie ik ook als een gelegenheid om deze angsten en oude pijnen onder ogen te zien. Ieder conflict, iedere lastige situatie is een mogelijkheid om oude pijn te helen. Mensen tegen wie je weerstand voelt, bieden je een kans om oude pijnen te helen en dat is waar het voor mij om gaat: zoveel mogelijk oud zeer loslaten, niet meer geregeerd worden door de vaste patronen waarin we vaak verstrikt raken. Daarmee bied je jezelf de kans om in het hier en nu in vrijheid te leven.
Lieve groet, Conchita
Binnen ieder mens bewegen zich twee energiestromen: van en naar de aarde en van en naar de kosmos. Om je prettig en heel te voelen is het belangrijk dat deze energieën met elkaar in evenwicht zijn: een goede balans tussen de aarde-energie en de kosmische energie. Bij hoogsensitieve mensen zie je soms een duidelijke voorkeur voor één van beide energiestromen. Deze voorkeur is bijv. goed zichtbaar bij het jonge hoogsensitieve kind dat erg gevoelig is, weinig weerbaar is, zich heerlijk kan verliezen in dagdromen of in fantasiespel. Je ziet dan een duidelijke voorkeur voor de kosmische energiestroom. Het is voor zo’n kind nog lastig om hier te zijn en zich hier in de maatschappij (klas, vereniging, gezin) een plek te gunnen. Kinderen zijn geen uitzondering, want ook bij volwassenen zie je een voorkeur terug voor één van beide energiestromen. Het ontwikkelen van de andere energiestroom kan dan een grote uitdaging zijn. Dat geldt zowel voor de hele aardse volwassenen die zich weinig voorstelling kunnen maken van de spirituele wereld en het allemaal maar ‘zweverig’ vinden. Voor de van nature meer spiritueel aangelegde mensen kan het een hele uitdaging zijn om de aardse energiestroom goed te ontwikkelen. ‘Gronden’ of ‘aarden’ is voor hen een belangrijke vaardigheid om te ontwikkelen.
als je een dag thuis bent en je hebt een aantal klusjes te doen, maar het komt er steeds maar niet van. Je bent er niet met je aandacht bij en het lukt je niet om goed te focussen op wat je moet doen. Een tip kan dan zijn om bewust te kiezen voor schoonmaakklusjes in huis. Schoonmaken is aarde-energie. Dus door bewust te gaan opruimen in huis, bedden opmaken, de wc schoonmaken, kun je bij jezelf de stroom aarde-energie op gang brengen. Als beweging eenmaal in gang is gezet, stroomt deze het liefste door. Het kan je daarmee helpen om andere klussen die je moet doen op te pakken en uit te voeren.
Wanneer je er aan toe bent om beide energiestromen met elkaar te integreren, dan kun je er een uitdaging van maken om het doen van ‘aardse’ klusjes te verbinden met je hart. Bedden opmaken is dan niet meer een klusje, maar is aandacht en energie die je stuurt naar je kind (als je daarvan het bed opmaakt), zodat het zich prettig en geborgen voelt in huis. Dan zijn beide energiestromen actief en maakt het eigenlijk niet meer uit wat je doet, maar kan je hart steeds vrijuit overstromen….
Ik hoor het graag als deze tip je geholpen heeft.. ! Meer weten over het evenwicht tussen aarde-energie en kosmische energie? Er is een powerpointpresentatie hierover voorhanden. Tegen betaling van € 4,95 krijg je de presentatie per mail toegezonden. Heb je daarna nog vragen? Stel ze per email en je krijgt zsm antwoord van ons. Een e-consult over je hoogsensitieve kind is eveneens mogelijk.
Op deze website tref je regelmatig tips aan over opvoeden.
Opvoeden in verbondenheid wil zeggen dat je je kind leert om
zich te verbinden met de natuur, met zichzelf en het eigen
lichaam en de wereld om zich heen. Het zijn meestal praktische
en vaak speelse tips om op een andere manier naar opvoeden, je
kind en jezelf te kijken. Schrijf je in voor de nieuwsbrief,
dan krijg je de tips per email toegezonden.
Voor hoogsensitieve kinderen, die zich nog weleens willen
verliezen in het aardse of kosmische, biedt Opvoeden in
verbondenheid mooie tips. Kinderen leren zich goed te verbinden
met de aarde (‘aarden’ of ‘gronden’), maar mogen ook het
magische van het leven ervaren, zonder dat het daarmee zweverig
wordt.
