Het volgende voorval illustreert dit heel mooi:

Vorige week werd ik ingezet op een buitenschoolse opvang in Den Bosch. De kinderen waren heerlijk aan het spelen. Af en toe sprongen de jongens uit de band, maar al met al was er een fijne energie op de groep. In de loop van de middag ging het zonnetje steeds meer schijnen en konden de kinderen lekker naar buiten toe. Er waren meer groepen aan het buitenspelen, dus het plein was vol met kleinere en wat grotere kinderen. Ik liep rond om kinderen te helpen, een praatje te maken en gewoon een oogje in het zeil te houden. Mijn oog viel op een klein manneke wat rustig op zijn fietsje zat te zitten in mijn buurt. Een gevoelig ventje, viel me op. Zijn energie nog wat ‘ijl’ alsof hij nog moeite heeft om zichzelf een plekje te geven. Steeds vaker die middag kwam hij dichterbij en uiteindelijk is hij als een kleine zwaan-kleef-aan achter me aan gaan rijden op zijn fietsje en niet meer uit mijn buurt gegaan. Hij voelde mijn energie en mijn veiligheid en koesterde zich in de wetenschap dat ik hem zag in zijn werkelijke hoedanigheid: gevoelig en kwetsbaar. Ik vond het prima dat hij achter me aan hobbelde, ook toen hij plots achter me stond zonder dat ik dat zag en ik bijna over hem en zijn fietsje achterover tuimelde. Ik kon zijn behoefte voelen en hem daarin laten. Af en toe sprak ik tegen hem of raakte ik hem even aan.

Met zijn leidster knoopte ik een gesprekje aan over de gevoeligheid van het jongetje. Ik vroeg haar of ze wist of ouders zich er van bewust waren. Haar reactie was verrassend: Ze riep vermanend zijn naam en vertelde hem dat hij nu toch echt eens zelf moest gaan spelen. Hij moest echt wat gaan doen nu. Jammer, hij liep mij niet in de weg en kon zich koesteren in de energie die hem zo vertrouwd was. Nu was er de afwijzing en het oordeel: je bent lastig. Doe wat iedereen doet en ga spelen.

Wat jammer is het toch dat wij opgevoed worden met een beeld of plaatje dat we niet lastig mogen zijn. Dat we niet anders mogen zijn dan anderen. Dat we moeten doen wat iedereen doet. Of dat nou bij je past of niet. Dat is de pijn die er bij de leidster onder zit, en waar zij zich waarschijnlijk niet eens van bewust is. Wat fijn zou het zijn om die pijn te kunnen helen, zodat kinderen ook bij haar de ruimte krijgen om wel of niet iets te doen. Om wel of niet aanwezig of afwezig, dromerig en fantasierijk te mogen zijn. Als haar eigen innerlijk kind weer kind zou mogen zijn met de kindjes om haar heen. Dan mag de wereld weer magisch, gevoelig en kwetsbaar zijn, zonder daarmee zweverig te worden. Dan is er een balans tussen de dagelijkse realiteit en fantasie, balans tussen gevoelig en sterk zijn, kwetsbaar en krachtig. Het is juist die zachte, gevoelige component, die ervoor zorgt dat het dagelijkse leven zijn glans bewaart.

Ik ben aan de voorkant gaan kijken en door het raam van mijn dochter, maar ook daar was niets te zien, behalve bij één ander huis waar licht aan was, maar waar het verder rustig leek. Even flitste het door mijn hoofd dat ik het me ingebeeld had. (*) Toen ben ik me aan gaan kleden omdat ik liever niet alleen wilde zijn met deze angst. Toen ik beneden kwam, was er in mijn hele straat nergens licht aan te zien. Mijn hoofd stak de kop op en ik wilde weer naar bed gaan, maar een andere stem was heel duidelijk: ook al reageert er niemand, dan heb jij het nog gehoord (en gevoeld). (*) Ik heb mijn sleutels gepakt en ben naar buiten gegaan. Ik ben de hoek om gelopen en zag daar al vrij snel in de straat achter mij dat er een stuk of zes mannen met donkere kleren en bivakmutsen op bij het hoekhuis stonden. Dat was heftig om te zien. Ik schrok. De mannen zagen me aankomen en keken mijn kant op. Ik wilde me omdraaien en gauw weer mijn huis inglippen. (*) Ik voelde echter hoe belangrijk contact maken voor me was op dat moment, dus ik heb toch doorgezet en ben toch doorgelopen en bij mijn achterburen de hoek om geschoten. Gelukkig stonden daar twee achterbuurmannen op de stoep, met wie ik even een praatje kon maken. Van een veilige afstand en in contact met hen kon ik toen rustig kijken naar wat er gaande was. Ik heb benoemd hoe bang ik was en dat was fijn om te kunnen doen. Het met elkaar kunnen delen deed me goed. Het was bijna irreëel om die mannen met die bivakmutsen te zien staan, om ze te zien met die transparante schilden die ze bij zich hadden, om de recherche aan te zien komen (net zoals op tv) met hun kisten met materiaal. Maar goed, dit is dus ook de wereld, dit is ook het leven en dit is ook gewoon bij mij om de hoek. Ik heb nog even met mijn buurmannen gepraat en ben toen binnen nog een kopje thee gaan drinken. Eenmaal binnen heb ik mijn kind en mijn puber heel dichtbij me genomen, zowel op de bank als even later in mijn bed. Ook heb ik heel bewust tegen mijn lichaam gepraat en de spanning gevoeld en daar liefde aan gegeven.

De dag erna heb ik het voorval met dierbare mensen om me heen in contact gezet. De hele dag heeft het me, soms op de achtergrond, soms op de voorgrond bezig gehouden. In mijn lichaam voelde ik wat de impact was geweest. Met de basismeditatie (het gronden en wegsturen van energieën) heb ik mezelf weer in balans gekregen. Zeker toen ik in de bossen in de buitenlucht ben gaan wandelen, luchtte dat enorm op. Ook vandaag heb ik de basismeditatie weer opgepakt om te zorgen dat alle restanten in mijn lichaam en in mijn energie weer afgevoerd kon worden.

Ik vond het erg heftig om te ervaren hoe sterk mijn lichaam reageerde op het geluid van het brekend glas. Op zo’n moment is zo duidelijk wat de impact van mijn gevoeligheid is. Toch zitten er ook mooie kanten aan. In het verhaal ben ik meerdere vlakken geconfronteerd met oude pijnen en oude angsten. In de tekst hierboven zijn zij gemarkeerd met de sterretjes tussen haakjes. Dit hele gebeuren zie ik ook als een gelegenheid om deze angsten en oude pijnen onder ogen te zien. Ieder conflict, iedere lastige situatie is een mogelijkheid om oude pijn te helen. Mensen tegen wie je weerstand voelt, bieden je een kans om oude pijnen te helen en dat is waar het voor mij om gaat: zoveel mogelijk oud zeer loslaten, niet meer geregeerd worden door de vaste patronen waarin we vaak verstrikt raken. Daarmee bied je jezelf de kans om in het hier en nu in vrijheid te leven.

Lieve groet,
Conchita

Natuurlijk wil je als ouder dat je kind gezond eet en voldoende vitamines binnenkrijgt. Niet alle kinderen zijn echter even enthousiast over fruit eten. En, hoe lastig dat ook lijkt, kinderen weten vaak intuïtief heel goed wat ze wel of niet nodig hebben. Dus als jij als ouder appels hebt gekocht, wil dat nog niet zeggen dat dat ook past bij de smaak van je kind en bij wat het kind nodig heeft. Hoe kun je als ouder je kind verleiden tot het eten van fruit?

Mijn manier hierin is dat ik na school een dienblad maak, met daarop een aantal schaaltjes. In die schaaltjes doe ik stukjes fruit, bijv. partjes appel, druifjes, stukjes meloen. Ik kies bewust voor stukjes, omdat dat de drempel om wat fruit te eten lager maakt. Een hele appel of een hele banaan voelt anders dan allerlei stukjes kunnen proberen. Daarnaast zet ik op het blad bewust ook een schaaltje met wat hartigs. Dat kan bijv. wat chips zijn of schijfjes worst of een plakje kaas. Ook een schaaltje zoet ontbreekt niet. Mijn dochter is gek op dropjes en het is voor haar veel uitnodigender om fruit te eten als er tussendoor ook een dropje te halen is! Natuurlijk past op zo’n dienblad ook rauwkost, olijfjes, overgebleven reepjes pannenkoek, hard gekookt eitje. Noem maar op. Mogelijkheden te over!

Het is handig als er van alle smaken wat tussen zit, zodat kinderen de verschillende smaken leren en intuïtief kunnen pakken wat nodig is. Natuurlijk kiezen ze datgene wat ze lekker vinden, maar op deze manier is er gelegenheid en aanbod om ook andere dingen te proberen. Zo had ik laatst kersen ertussen en zei mijn zoon meteen: Dat hoef ik niet. Tot hij het ging proberen en erachter kwam dat hij kersen wel degelijk lekker vindt.

Natuurlijk kun je ervoor kiezen om kinderen bewust te leren proeven. Dan zou je met ze af kunnen spreken dat van ieder stukje fruit er één geproefd wordt. Of dat het om de beurt mag: iets zoets, stukje fruit, een chipje, stukje fruit. Het kost ongeveer 12 keer proeven voor een kind aan een smaak gewend is. Weet dus dat het wellicht even duurt, maar dat je hiermee wel je kind helpt om te proeven en te leren eten. Weigert je kind stelselmatig om één soort fruit of een ander voedingsmiddel te eten, dan kan het zijn dat het kind intuïtief voelt dat een voedingsmiddel niet passend voor hem/haar is. Door het kind te laten testen met de bio-sensor kun je als ouder duidelijk krijgen hoe het lichaam van het kind reageert op een bepaald voedingsmiddel. Voor het testen van voeding kunt u bij Spelen is leren terecht.

Ik ben wie ik ben

Deze eerste workshop gaat over jezelf mogen zijn. De scholen zijn weer begonnen. Een nieuw jaar, een nieuwe juf of meester. Misschien zelfs wel een hele nieuwe groep met nieuwe uitdagingen en nieuwe verwachtingen. Toch is er één ding niet veranderd: dat ben jij. Jij mag altijd en overal zijn wie jij bent. Deze workshop kan je daarbij een handje helpen.

In deze workshop gaan we jouw naam in mooie sierletters maken. We zetten ze op een naambordje dat jij verder mag verven, kleuren of beplakken met jouw lievelingskleur en mooie stickers. Natuurlijk mag je het naambordje mee naar huis nemen.

Kortom, een leuke knutselworkshop om het zelfbeeld van uw kind te versterken.

Voorbeeld

als je een dag thuis bent en je hebt een aantal klusjes te doen, maar het komt er steeds maar niet van. Je bent er niet met je aandacht bij en het lukt je niet om goed te focussen op wat je moet doen. Een tip kan dan zijn om bewust te kiezen voor schoonmaakklusjes in huis. Schoonmaken is aarde-energie. Dus door bewust te gaan opruimen in huis, bedden opmaken, de wc schoonmaken, kun je bij jezelf de stroom aarde-energie op gang brengen. Als beweging eenmaal in gang is gezet, stroomt deze het liefste door. Het kan je daarmee helpen om andere klussen die je moet doen op te pakken en uit te voeren.

Wanneer je er aan toe bent om beide energiestromen met elkaar te integreren, dan kun je er een uitdaging van maken om het doen van ‘aardse’ klusjes te verbinden met je hart. Bedden opmaken is dan niet meer een klusje, maar is aandacht en energie die je stuurt naar je kind (als je daarvan het bed opmaakt), zodat het zich prettig en geborgen voelt in huis. Dan zijn beide energiestromen actief en maakt het eigenlijk niet meer uit wat je doet, maar kan je hart steeds vrijuit overstromen….

Ik hoor het graag als deze tip je geholpen heeft.. ! Meer weten over het evenwicht tussen aarde-energie en kosmische energie? Er is een powerpointpresentatie hierover voorhanden. Tegen betaling van € 4,95 krijg je de presentatie per mail toegezonden. Heb je daarna nog vragen? Stel ze per email en je krijgt zsm antwoord van ons. Een e-consult over je hoogsensitieve kind is eveneens mogelijk.

De lezing is opgebouwd uit vier blokken. Hij vertelt wat over zijn leven om aan te geven hoe hij gekomen is op het punt waar hij nu staat. De manier waarop hij in eerste instantie uitgelachen en beschimpt is over zijn ideeën. Nu, zo’n 10 jaar later, reist hij de wereld rond met zijn boodschap over onvoorwaardelijke liefde.

Wat hij erg goed neerzet is de metafoor van ons bewustzijn. Hij doet dit door onszelf te vergelijken met een computer. Als je voor je computer zit en op het internet zit, dan ben je snel in de veronderstelling dat de computer de volledige wereld is, de waarheid is, waar is. Echter, het volledige beeld is dat JIJ achter je computer zit en waarneemt. Dat waarnemen (consiousness) is een groot verschil met het denken en zoeken (de mind) wat je op internet doet. Wij zijn dus niet de computer, maar wij zijn de persoon die daarvoor zit en keuzes kan maken over waar je naar kijkt. Hij wil ons motiveren om te kiezen voor datgene wat ons heelt en ons helpt ontwikkelen tot wie we zijn. En om niet alles te geloven wat we voorgeschoteld krijgen. Belangrijk voorbeeld wat hij daarbij aanhaalt zijn de terreuraanslagen van 11 september. Volgens hem bedoeld om ons bang en volgzaam te houden.

In het tweede en derde blok gaat hij in op de achtergronden van het ontstaan van de maatschappij zoals wij die nu kennen. De boodschap is geen fijne: in feite hebben we maar bijzonder weinig keuze als het gaat om politiek en maakbaarheid van onze samenleving. De zwaarte erin was duidelijk voelbaar. Uiteindelijk gaat het erom dat wij leren om zelf onze keuzes te maken: niet slaafs geloven wat de media, internet en politici ons willen vertellen. Hun boodschap is vaak gebaseerd op angst en op economische keuzes. Zo worden terreuracties in scene gezet om ons te laten geloven in een grote tegenstander. De bedoeling is om mensen aan zich te willen binden en te weten dat mensen meegaan in de boodschap die de media ons brengt.

De beweging die dit tegenhoudt, is de beweging om zelf te onderzoeken, om zelf te denken, om zelf waar te nemen. En dat is precies wat David Icke ons vraagt te doen: Human race, get off your knees. Hij nodigt ons uit om weer voor onszelf te denken en te voelen en onze eigen beslissingen te nemen. Om ons bewust te worden van de keuzes die we maken, ons bewust te maken van onze verbinding met ons zelf, onze omgeving, onze maatschappij, vanuit ons hart. Vanuit liefde en niet vanuit angst. Door dat te doen, activeren we ons hart en vergroten we ‘de bandbreedte’ van ons bewustzijn.

Voor hoogsensitieve kinderen, die zich nog weleens willen verliezen in het aardse of kosmische, biedt Opvoeden in verbondenheid mooie tips. Kinderen leren zich goed te verbinden met de aarde (‘aarden’ of ‘gronden’), maar mogen ook het magische van het leven ervaren, zonder dat het daarmee zweverig wordt.

Het diploma uit handen van Johan van Lier

jl. samen met twee medestudenten het diploma heb gekregen voor de basisopleiding tot spiritueel werker Aurora. Dit wil zeggen dat ik de twee basisjaren met succes heb afgerond. De benodigde 30 oefenconsulten met collega-studenten en de verslaglegging daarvan waren ruimschoots in orde.

In september ga ik starten met leerjaar 3 en me verder verdiepen in het therapeutisch en spiritueel werk. Aan de orde komen o.a. het werken met familie-opstellingen en The Work van Byron Katie. Ik heb er erg veel zin in!

Lieve groet, Conchita

Adres: Baron van Nagellstraat 140, 3771 LL Barneveld.

Graag tot ziens!